n"این داربست از نظر خصوصیات مکانیکی نزدیک بافت اسفنجی استخوان بوده و زیست سازگاری مناسبی را نیز نشان میداد. علاوه بر این چون با روش لایه به لایه ساخته شده بود، میتوانست به هر شکل شکستگی و تروما در محل ضایعه طراحی شود.
n
nشیما توکل"، دانشجوی دکتری فناوری نانوی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران، گفت: در این مطالعه داربستی از نانوهیدورکسی آپاتیت- ژلاتین با استفاده از سه روش ترکیبی سنتز شد. این داربست از نظر خصوصیات مکانیکی نزدیک بافت اسفنجی استخوان بوده و زیست سازگاری مناسبی را نیز نشان میداد. علاوه بر این چون با روش لایه به لایه ساخته شده بود، میتوانست به هر شکل شکستگی و تروما در محل ضایعه طراحی شود
”
————————————-
n.
n
nوی افزود: سپس این داربست به تنهایی و به همراه ماتریکس استخوان دمینرالیزه شده که مادهای است که به صورت روتین بعنوان القاکنندهی بازسازی استخوان در جراحیهای ارتوپدی و دندانی استفاده میشود و همینطور خود ماتریکس استخوان دمینرالیزه شده به تنهایی در مطالعهی درون تنی در روزهای 7و 30و 60 روز پس از کاشت در موش صحرایی و برون تنی با استفاده از سلولهای USSC بررسی شد.
n
nتوکل با توضيح اين مطلب كه نوع داربست تولیدی با نانوهیدورکسی آپاتیت- ژلاتین میتواند در محلهایی از استخوان که به دلایل مختلفی مثل سرطان و یا عفونت برداشته شده است، مورد استفاده قرار گیرد.، خاطرنشان کرد: نتایج بازسازی استخوانی حدود 86 درصد را در مقابل نمونهی کنترل 5.6 درصد نشان داد و نکتهی قابل توجه اینکه میزان بازسازی این داربست از ماتریکس استخوان دمینرالیزه شده به طور قابل توجهی بالاتر بود.
n
nاین دستاورد در مواردی که قسمتی از استخوان در اثر استئوکتومی به دلایل مختلف مثل سرطان و یا عفونت برداشته شده است و در ناحیهای که استخوان باری را مجبور به تحمل نباشد، قابل استفاده است و از آنجایی که مواد حاصل از رهایش و تجزیهی آن کلسیم، فسفر و ژلاتین است، میتواند به مصرف بدن برسد و یا بدون ضرر از بدن دفع شود و نسبت به دیگر مواد الوگرافت و گزنوگرافت مثل اسفنجهای دریایی برتری دارد.
n
nنتایج این کار تحقیقاتی در مجله journal of nanoparticle research ( ماه نوامبر سال 2012) منتشر شده است.
n
nمنبع : خبرگزاری تقریب
‘