چشم

n

n

nبیومهندسان دانشگاه اوتا دریافتند درک انسان از زبان می‌تواند بیش‌ از آنچه تصور می‌شود، به بینایی متکی باشد و اینکه تحت شرایط مناسب، آنچه را که فرد می‌بیند، بر آنچه که وی می‌شنود، غالب می‌شود.

n

n

nبه گزارش سرویس پژوهشی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این یافته‌ها نشان می‌دهد ابزارهای شنوایی مصنوعی و نرم‌افزار تشخیص صدا می‌توانند از یک دوربین و نه فقط میکروفون بهره برند.

n

n

nبرای نخستین بار دانشمندان موفق شدند سیگنال شنیداری موجود در مغز را به آنچه شخص می‌گوید شنیده، مرتبط کنند، در حالی که آنچه وی واقعا می‌شنید، متفاوت بود.

n


————————————-

nبراساس این مطالعه، بینایی بر بخش شنوایی مغز برای تغییر دادن حس انسان از واقعیت تاثیرگذار است.

n

n

nبه گفته الیوت اسمیت، دانشجوی بیومهندسی و علوم اعصاب دانشگاه اوتا و رهبر ارشد این مطالعه، مغز بینایی و صدا را هنگام پردازش سخن در نظر می‌گیرد؛ با این حال، چنانچه این دو اندکی از یکدیگر متفاوت باشند، علائم بینایی بر علائم شنوایی غلبه می‌کنند.

n

n

nاین پدیده اثر McGurk نام دارد و «هری مک‌گورک» روانشناس شناختی اسکاتلندی آن را مطرح کرد. وی در دهه 1970 پیشگام انجام مطالعات ارتباط بین شنوایی و بینایی در درک سخن بود.

n

n

nاثر «مک‌گورک» دهه‌هاست مد نظر گرفته شده، با این حال، منشا آن تاکنون مشخص نبود.

n

n

nتیم دانشگاه اوتا با ضبط‌ و تحلیل سیگنال‌های مغز در temporal cortex (ناحیه‌ای از مغز که صدا را پردازش می‌کند) منبع اثر مزبور را شناسایی کرد.

n

n

nاسمیت با کمک همکارانش سیگنال‌های الکتریکی ناشی از سطوح مغز چهار بزرگسال مبتلا به صرع شدید (دو مرد و دو زن) را ضبط کردند.

n

n

nآن‌ها الکترودهایی به اندازه یک دگمه را بر روی نیمکره‌های چپ، راست و مرکز مغز هر یک از سوژه‌ها قرار دادند.

n

n

nمحققان این عمل را بسته به اینکه تصور می‌شد حملات صرع بیمار از کجا ناشی می‌شود، انجام دادند.

n

n

nاین آزمایش بر روی داوطلبانی صورت گرفت که مبتلا به صرع شدید بودند و عمل‌های جراحی را با هدف درمان بیماری‌شان انجام داده بودند.

n

n

nاز این چهار سوژه خواسته شد ویدیویی‌هایی متمرکز بر روی دهان شخصی را هنگامی که وی بخش‌های «با»، «وا»، «گا» و «تا» را می‌گفت، تماشا کنند و بشنوند.

n

n

nبسته به اینکه کدام یک از ویدیوهای مختلف تماشا می‌شد، بیماران دارای یکی از سه تجربه محتمل به هنگام نگاه‌کردن به بخش‌های گفته‌شده بودند.

n

n

nدر یکی از این حالت‌ها، حرکت دهان با صدا مطابقت داشت؛ به‌طور مثال، هنگامی که ویدیو «با» را نشان می‌داد، صدای شنیداری نیز «با» بود و بنابراین، بیماران «با» را می‌دیدند و می‌شنیدند.

n

n

nدر حالت دیگر، حرکت دهان به وضوح با صدای متناظر مطابقت نداشت، درست مانند فیلمی که خوب دوبله نشده است. به‌طور مثال، ویدیو «گا» را نشان می‌داد اما شنیداری «تا» بود و بنابراین، بیماران این تمایز را درک می‌کردند و به درستی «تا» را می‌شنیدند.

n

n

nدر حالت سوم، حرکت دهان فقط اندکی با صدای متناظر مطابقت نداشت، به‌طور مثال، فیلم «با» را نشان می‌داد، شنیدار «وا» بود و بیماران صدای «با» را می‌شنیدند، گرچه صدا در واقع «وا» بود.

n

n

nاین امر نشان‌دهنده اثر مک‌گورک است که در آن بینایی بر شنیداری غالب می‌شود.

n

n

nبا اندازه‌گیری سیگنال‌های الکتریکی مغز به هنگام تماشای ویدیو، اسمیت و تیم علمی‌اش دریافتند که آیا سیگنال‌های شنیداری یا دیداری مغز در شناسایی بخش‌ها در هر ویدیو به‌کار می‌رفت.

n

n

nهنگامی که بخش گفته‌شده با صدا مطابقت داشت، یا اینکه به هیچ وجه با آن مطابقت نداشت، فعالیت مغز در همبستگی با صدایی که مشاهده می‌شد، افزایش می‌یافت.

n

n

nبا این حال، هنگامی که ویدیوی دارای اثر مک‌گورک تماشا می‌شد، الگوی مشاهده برای شباهت‌داشتن با آنچه فرد می‌دید و نه آنچه می‌شنید، تغییر می‌کرد.

n

n

nتحلیل‌های آماری نیز این اثر را در تمامی سوژه‌های مورد آزمایش تایید کردند.

n

n

nیافته‌های جدید به محققان در درک آنچه پردازش زبانی را در مغز هدایت می‌کند، کمک می‌کند؛ به ویژه در مغز در حال رشد نوزاد که در تلاش برای متصل‌کردن صداها و حرکت دهان برای یادگیری زبان است.

n

n

nجزئیات این مطالعه در مجله PLOS ONE منتشر شد.

یک دیدگاه بنویسید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. فیلدهای الزامی نشان گذاری شده اند *